Ik heb jarenlang gedacht dat ik het prima deed.
Ik functioneerde. Ik zorgde voor mijn kinderen. Ik werkte. Ik was er voor anderen. Van buitenaf zag het er goed uit.
Maar van binnen voelde ik me leeg. Moe. Alsof ik continu bezig was met het hoofd boven water houden, maar nooit echt kon genieten van wat er was. Alsof er een glazen wand zat tussen mij en het leven.
Ik was aan het overleven. Niet aan het leven.
Praten alleen was niet genoeg
Ik heb gepraat. Veel gepraat. Over mijn jeugd, over mijn ouders, over wat er thuis allemaal speelde. Ik begreep het ook — intellectueel gezien wist ik precies waar mijn patronen vandaan kwamen.
Maar begrijpen en voelen zijn twee heel verschillende dingen.
Ik kon mezelf nog zo goed uitleggen waarom ik reageerde zoals ik reageerde — op het moment zelf schoot ik toch in die oude overlevingsstand. Mijn lijf deed gewoon wat het altijd had gedaan. Alsof mijn verstand en mijn lichaam twee verschillende talen spraken.
Het lichaam als ingang
Toen ik kennismaakte met lichaamsgerichte therapie begon er iets te verschuiven.
Niet meteen. Niet dramatisch. Maar langzaam. Voorzichtig.
Ik leerde mijn lijf weer voelen. Ik leerde merken wanneer ik gespannen was, zonder dat ik dat al had bedacht. Ik leerde de signalen herkennen die mijn lichaam al lang gaf, maar die ik altijd had genegeerd of weggedrukt.
En ik leerde — en dit is misschien wel het belangrijkste — dat het oké was om er te zijn. Dat ik ruimte mocht innemen. Dat ik mijn eigen behoeften mocht voelen.
Dat klinkt misschien simpel. Maar als KOPP-kind leer je al vroeg dat jouw behoeften minder belangrijk zijn dan die van een ander. Dat je er moet zijn voor iemand anders. Dat jij klein moet blijven.
Dat afleren zit niet in je hoofd. Dat zit in je lichaam.
Wat lichaamsgerichte therapie is — en wat niet
Lichaamsgericht werken betekent niet dat je gaat sporten of ademhalingsoefeningen doet op een yogamat — hoewel dat soms ook onderdeel kan zijn.
Het betekent dat we in ons werk aandacht geven aan wat er in jouw lijf gebeurt. Dat we samen kijken: wat voel je? Waar voel je dat? Wat wil dat gevoel jou vertellen?
Het is rustig werk. Veilig werk. We gaan nooit verder dan wat jij aankan.
En het werkt. Niet omdat ik het zeg, maar omdat ik het zelf heb ervaren. En omdat ik het inmiddels zie bij de vrouwen die ik begeleid.
Van overleven naar leven
Het verschil tussen overleven en leven zit hem niet in grote dingen.
Het zit hem in het kleine. In een moment waarop je kind boos is en jij — voor het eerst — niet meteen in paniek schiet. In een avond waarop je gewoon op de bank zit en je niet schuldig voelt dat je niets doet. In een gesprek waarin je zegt wat jij nodig hebt, zonder dat je er een week van tevoren over nagedacht hebt.
Dat zijn de momenten. Die kleine, stille momenten van vrijheid.
En die zijn voor jou ook weggelegd.
Wil je weten hoe dit voor jou werkt?
Plan een gratis kennismakingsgesprek. We praten een half uur — zonder verplichtingen, zonder grote stappen. Gewoon even kennismaken en kijken of er een klik is.
Jij bent meer dan wat je meegekregen hebt.