Je had het je zo anders voorgesteld. Je zou rustig blijven waar jouw ouders dat niet konden. Je zou er wél voor ze zijn. Je zou het anders doen.
En toch sta je daar. Met een stem die harder klinkt dan je wil. Met een gevoel van machteloosheid dat je ergens van herkent. Van vroeger.
Als KOPP-kind — kind van een ouder met een psychische problematiek — heb je een jeugd gehad waarin je jezelf aanpaste. Aan de situatie thuis. Aan de stemming van je ouder. Aan wat er nodig was. Je werd goed in overleven. In voelen wat een ander nodig heeft. In klein zijn.
En nu heb je zelf kinderen. En ineens spelen die oude patronen op. Niet omdat je het wil. Maar omdat ze diep in je lijf zitten opgeslagen.
Je lichaam onthoudt alles
Trauma — en ook chronische stress in de kindertijd — slaat zich niet alleen op in je hoofd. Het zit in je zenuwstelsel. In je spieren. In je ademhaling. In de manier waarop je reageert op prikkels.
Als jouw kind schreeuwt, huilt, boos is of zich terugtrekt, dan reageert jouw lijf razendsnel. Niet vanuit de rustige, nadenkende volwassene die je bent. Maar vanuit het kind dat jij ooit was. Het kind dat leerde: als er spanning is, moet ik iets doen. Of juist: verdwijnen.
Dit noemen we een getriggerd zijn. Je bent niet meer in het nu. Je bent even terug in toen.
Herken jij dit?
- Je kind is boos en jij voelt paniek — ook al is er objectief gezien niets aan de hand
- Je reageert harder dan je wil en weet achteraf niet precies waarom
- Je kind huilt en jij voelt je hulpeloos, misschien zelfs afstandelijk
- Je bent voortdurend alert op de stemming van je kinderen — alsof je altijd “aan” staat
- Je hebt het gevoel dat je tekortschiet, hoe hard je ook je best doet
Dit zijn geen tekenen dat je een slechte moeder bent. Dit zijn signalen dat jouw zenuwstelsel reageert vanuit een oud overlevingspatroon.
Het goede nieuws
Je reageert niet zo omdat je het wil. Je reageert zo omdat je lijf ooit heeft geleerd dat dit de veiligste manier was om te overleven.
En wat geleerd is, kan ook worden afgeleerd. Of beter gezegd: aangevuld met iets nieuws.
Niet door er eindeloos over na te denken. Maar door terug te gaan naar je lichaam. Door te leren voelen wat er gebeurt voordat je reageert. Door het zenuwstelsel te leren kalmeren op momenten dat het in de overdrive schiet.
Dat is precies wat ik doe in mijn werk als lichaamsgericht therapeut en KOPP-coach. Niet praten over het verleden tot je er bij neervalt. Maar voorzichtig, stap voor stap, leren wie jij bent los van wat je meegekregen hebt.
Een eerste stap
Wil je ontdekken hoe dit voor jou werkt? Plan een gratis kennismakingsgesprek. Geen verplichtingen, geen grote stappen. Gewoon even kennismaken en kijken of er een klik is.
Jij bent meer dan wat je meegekregen hebt.